Wil je me kennen?
Ik ben zoals een drijvend kruid.
Ik heb geen wortels en geen bladeren.
Ik drijf maar met de wind.
Het lot dat me was voorbestemd
Is bereikt
.

Madame Saddayako


De dagelijkse hap.  (oorspronkelijke titel)

 Ademen, drinken, slapen en nog zo wat, zijn dagelijkse noodzakelijkheden om te leven. In het rijtje hoort zeker ook ETEN thuis. Hoezeer we de dagelijkse routines van ‘innemen’ vanzelfsprekend mogen vinden  -wellicht zelfs over ‘t hoofd zien-  , erbij stilstaan kan zich zeker meten met ogenschijnlijk meer spektakulair geachte aktiviteiten.

 Mijn oorspronkelijke keuze viel op het ETEN, dat Fumika dagelijks voor ons klaarmaakt.

Zij bekende me vandaag, dat de gemiddelde Japanner bescheidener eet dan ik. Ik kan slechts bevestigen, dat ik elke keer weer geniet, geen maaltijd uitgezonderd. Ze heeft natuurlijk allang de konnektie maag & liefde ontdekt.

 Ik had nauwelijks een begin gemaakt met het schrijven van deze intro toen de realiteit mijn voorgenomen exklusieve ode aan Fumika al doorkruiste. Ik week meteen van het eerder gestelde doel af en begin deze mini-serie met afbeeldingen van eten, waarmee we de dag vierden, dat we ons aan elkaar bekenden, zal ik maar zeggen. Ik zou er al te graag over schrijven, maar Fumika weigert strikt onze details publiekelijk te delen.

 Het ene plaatje volgde op het andere. Juist in deze tijd blijkt, dat we van ons patroon, regelmatig thuis eten, afwijken. Soit. Het onderwerp verschuift. Als in een peep-show, maar dan met een bredere scope, kan er door ons keelgat van binnen naar buiten worden gekeken naar het smakelijke leven van een echtpaar in Japan. Observeren via een keelgat is weer eens wat anders dan door een sleutelgat of een gaatje in de badkamermuur loeren.

Met deze veranderde focus ontsla ik mezelf ook van de plicht te wedijveren met de overperfekte foto’s van en gedetailleerde beschrijving van recepten uit ‘de’ Japanse keuken, die tijdschriften en kookboeken sieren. Zulke professionaliteit is ‘sowieso’ boven mijn macht en tegelijk laat ik nog toekomstige paden vrij voor verdere verkenningen en is de pretentie eruit.

 Saai ?

Dat valt te bezien.

Nvdr: OK, toegegeven, sommige van de foto's, die overigens geheel in eigen beheer zijn genomen door onze reporters ter plaatse, zijn spijtig van een net iets mindere kwaliteit. Of, wanneer de adrenaline het haalt van het rationele denken en de zoeker van de camera wel al eens iets anders wil laten zien dan de uiteindelijke foto en daar bovenop de autofocus een eigen leven schijnt te leiden.
Komt daar dan nog bij dat de eindredacteur van deze site (Boudewijn dus) een onbeholpen, onbehouwen manspersoon is die maar wat aanklungelt met wat hij meent dat een foto-bewerkingsprogramma is, zodat het resultaat van sommige foto-snedes wel eens verkeerdelijk kan gekenmerkt worden als de knipkunst van een gedementeerde die zich bevindt in een vergevorderde toestand van de ziekte van Parkinson.
Vergeef ons ons amateurisme bij deze. Wie beter kan mag zich steeds aanmelden.
;-D
Waarbij ik dus gezegd wil hebben dat we wel ons best doen en dat we ons ondertussen rot amuseren, maar dat de resultaten niet altijd ten volle onze inzet weerspiegelen.
U weze bij deze gewaarschuwd!
Boudewijn

Viering
Een lunch
Intermezzo
Ontbijtje - Lunch - avondeten
een lunch in Sakawa
Kaiten sushi
Majestueuze natuur
Ohashi
Haruno
Kanazawa - Daiba
Kanazawa - vismarkt
Yamanaka ryokan